อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 11 สิงหาคม 2563
#เราจะผ่านวิกฤติไปด้วยกัน

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 11 สิงหาคม 2563

เรื่องของ "เสธ.ขี้ลืม" ตอนที่ 2

ผมจะอธิบายกับเธอได้อย่างไรว่า กางเกงเครื่องแบบที่นั่งอยู่กับตัวดี ๆ บัดนี้ได้อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว… จันทร์ที่ 11 พฤษภาคม 2563 เวลา 11.00 น.


เย็นนั้นสหายรักคนหนึ่งของผม (สหายจริง ๆ ครับ สหายผมคนนี้อดีตคือระดับแกนนำกองทัพปลดแอกฯ เชียวนะ จะบอกให้) เดินทางมาจากต่างจังหวัดแล้วแวะมาหาผมที่ทำงานตอนใกล้เลิกพร้อมเอ่ยปากชักชวนด้วยถ้อยคำง่าย ๆ ว่า เย็นนี้ไปหาอะไรกินกันไหมพี่ ผมรับปากทันทีเพราะอยากคุยกับสหายท่านนี้เต็มแก่แล้ว ไม่ได้พบเห็นกันหลายเดือน และแน่นอน เมื่อเป็นนัดฉุกเฉินเช่นนี้ ผมก็ต้องปฏิบัติตามประเพณีของคนมีสีนั่นคือ ถอดเสื้อเครื่องแบบออก จัดการแขวนไว้กับไม้แขวนเสื้อแล้วห้อยไว้ที่หลังรถ จากนั้นก็ใช้เสื้อซาฟารีที่ติดตัวเป็นประจำมาใส่แทนตามสูตร
 
เย็นนั้น เอ๊ย...คืนนั้น (ผมตัดสินใจพูดความจริง) กว่าการสนทนาจะสิ้นสุดลงก็ล่วงเข้าเช้าวันใหม่ ผมแยกกับน้องสหายท่านนั้นตอนเกือบตีหนึ่ง ขับรถกลับบ้าน แล้วไม่ลืมที่จะหิ้วไม้แขวนเสื้อซึ่งมีเสื้อเครื่องแบบแขวนอยู่ติดมือเข้าห้องนอนไปด้วยเหมือนที่ถือปฏิบัติมาทุก ๆ ครั้ง
 
เมื่อค่อย ๆ เปิดประตูห้องนอนเข้าไปนั้น ภรรยาผมดับไฟเข้านอนไปนานแล้ว ผมพยายามให้เกิดซุ่มเสียงน้อยที่สุดเพื่อจะได้ไม่รบกวนการพักผ่อนของเธอ ไม่ได้กลัวว่าจะตื่นขึ้นมาสอบสวนอะไรหรอก เพราะผม โทรศัพท์มาขออนุญาตท่าน...เอ๊ย เธอไว้เรียบร้อยแล้ว ผมอาศัยแสงไฟสลัว ๆ ที่เล็ดลอดเข้ามาในห้องนอนจากไฟตามถนนของหมู่บ้าน ค่อย ๆ เดินคลำทางไปยังตู้เสื้อผ้า แล้วเอาเสื้อเครื่องแบบที่ถือติดมากับไม้แขวนเสื้อห้อยไว้


 
แล้วผมก็ใจหายวาบ เมื่อเห็นว่า กางเกงเครื่องแบบหายไป ไม้แขวนเสื้อซึ่งควรจะมีทั้งเสื้อและกางเกงเครื่องแบบแขวนอยู่เหมือนทุกครั้งบัดนี้ เหลือแต่เพียงเสื้อเท่านั้น ส่วนกางเกงนั้นหายไปเสียแล้ว ผมเริ่มเหงื่อตก…
 
ความขี้ลืมของผมนั้นเป็นที่รับทราบกันโดยทั่วไปทั้งในครอบครัวและคนใกล้ชิด ผมมักมีเรื่องสำคัญที่ต้องรายงานให้ภรรยาทราบอยู่เสมอ ๆ ว่า ไอ้โน่นหายไปแล้ว (จ้ะ) ไอ้นี่ก็หายไปแล้ว (จ้ะ) ยกตัวอย่างเช่น หวี ปากกา ผ้าเช็ดหน้า หมวก ฯลฯ หรืออย่างไปสนามซ้อมกอล์ฟกลับมาก็ (ดัน) ลืมรองเท้าเครื่องแบบไว้ที่นั่น เหลือกลับมาเพียงรองเท้ากอล์ฟที่ใส่ซ้อมจึงต้องไปหาซื้อรองเท้าเครื่องแบบคู่ใหม่ เหล่านี้เป็นต้น


 
แต่กับกางเกงเครื่องแบบหายไปจากตัวนี้ ผมจะหาเหตุผลอะไรไปกราบเรียนชี้แจงเธอ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นตัวเองว่า ทำไมถึงชุ่ยอย่างนี้ หายตั้งแต่หัวจรดเท้า อีกหน่อยคงล่มจมพาครอบครัว กองทัพ และประเทศชาติไปสู่ความยากลำบากก็ด้วยเหตุนี้ ฯลฯ จากนั้นก็ค่อย ๆ คลำหากางเกงท่ามกลางความมืดในห้องนอนเผื่อว่าจะหล่นอยู่ตรงไหน แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอะ กระทั่งภรรยาของผมซึ่งเป็นคนนอนไวปรือตาร้องถามว่า หาอะไรอยู่หรือ แล้วทำท่าจะลุกมาเปิดไฟช่วยหา
 
ผมรีบร้องบอกเธอ พยายามทำสุ้มเสียงแบบว่าขอบคุณในความหวังดีซาบซึ้งมาก แล้วเรียนเธอว่าไม่มีอะไรหรอก นอนเถอะ ดึกแล้วคนดี...อะไรประมาณนั้น เธอเห็นดังนั้นก็จึงไม่ให้ความสนใจแล้วทำตัวเป็นเด็กดีว่าง่ายหลับต่อไป
 
ผมจะอธิบายกับเธอได้อย่างไรว่า กางเกงเครื่องแบบที่นั่งอยู่กับตัวดี ๆ บัดนี้ได้อันตรธานไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว. 
...............................
คอลัมน์ : อยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์ 


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 108