อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 11 สิงหาคม 2563
#เราจะผ่านวิกฤติไปด้วยกัน

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

อังคารที่ 11 สิงหาคม 2563

กีฬาสูง-ต่ำ กิจกรรมยามว่างแก้เหงา ตอนที่ 4

…“ไฮโลโว้ย...ไฮโล...ไฮโล” เพื่อน ๆ หันมาแสดงความยินดีกับผมยกใหญ่ เจ้ามือวรนับเงินให้ 120 บาทตามกฏแล้วกล่าวเสริมเอาบุญคุณว่า...ค่าติว… จันทร์ที่ 27 เมษายน 2563 เวลา 11.00 น.


พอไอ้วรเขย่าเสร็จ ผมซึ่งพยายามรวบรวมความรู้เรื่องไฮโลจากก้นสมองอย่างเต็มกำลังความสามารถแล้วก็ล้มเหลวตามเคย จึงทำท่าลังเลอยู่ไปมาเพราะไม่รู้จะแทงอะไรจริง ๆ เทคนิคสูงสุดอย่างเรื่องการฟังเสียงนั้นไม่ต้องนึกถึง แต่กระนั้นเรื่องเบสิกอย่างไอ้ต่ำ ๆ สูง ๆ กั๊กโน่นเต็งนี้...ผมก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เพื่อนเด็กหันมามองหน้าแล้วถามว่า ปอดหรือมึง...เล่นเอาผมเลือดขึ้นหน้าอีกครั้ง แล้วก็ตัดสินใจกับวิธีการแทงอย่างเดียวที่ผมรู้จักและจำได้
 
“แทงไฮโล 10 บาท” แล้วฟาดแบงก์ใบละสิบไปตรงสัญลักษณ์นี้เต็มแรงด้วยท่วงทำนองของเซียนพนันที่แอบดูมา...ผมว่ามาดผมไม่เลวทีเดียวละครับ
 
เพื่อนฝูงถอนหายใจยาวที่เสร็จเรื่องเสร็จราวกับผมไปเสียที จากนั้นก็รอลุ้นการเปิดถ้วยของเจ้ามือ ปรากฏว่าออกมาเป็น 3-4-5 ใครจะได้จะเสียอย่างไรผมไม่เข้าใจ แต่ของผมแพ้เจ้ามือ
“เอ้า...เอาคืนไปตามสัญญา” ไอ้วรคืนเงินให้ผมตามกฎพิเศษสำหรับติวเตอร์ เพื่อน ๆ มองผมอย่างอิจฉา
เขย่าอีกหลายรอบ ผลก็ออกมาคือผมแพ้แต่ไม่ถูกกินเหมือนเดิม ส่วนผมนั้นในที่สุดก็เริ่มสนุกกับการต่อสู้ด้วยการแทงไฮโลเพียงอย่างเดียวแล้วตามลุ้น
 
ในศาสตร์ของกีฬาชั่วร้ายชนิดนี้ โอกาสที่เต๋าจะออกไฮโลคือ 11 แต้ม นั้นนับว่ามีน้อยมาก ดังนั้นอัตราการจ่ายคืนหากแทงถูกของเจ้ามือจึงสูงมาก ถ้าจำไม่ผิดดูเหมือนจะ 12 ต่อ ผมยังคงมุมานะแทงไฮโลต่อไปโดยหวังว่า ซักวันหนึ่งไม่ช้าก็เร็วมันต้องออกมั่งจนได้...ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่นนะลูก หูแว่วคำสอนจากพ่อ และหลังจากเวลาผ่านไปพักใหญ่ผมก็ตัดสินใจประกาศว่า...
 
“เอาไว้พรุ่งนี้ติวต่อเป็นพิเศษแล้วกัน เรื่องสำคัญติวไปหมดแล้ว เหลืออีกนิดหน่อยเอง” เพื่อนฝูงร้องไชโยรับการตัดสินใจของติวเตอร์แล้วหันให้ความสนใจกับการต่อสู้ที่ดุเดือดขึ้นทุกขณะเบื้องหน้า ส่วนผมแน่นอน...แทงไฮโลอย่างเดียว จนในที่สุด...เมื่อเจ้ามือวรหงายถ้วยออกมา ลูกเต๋างาสีขาวบริสุทธิ์ก็หงาย “หกสี่เอี่ยว -11 แต้ม” ขึ้นจริง ๆ ผมแหกปากตะโกนสุดเสียงด้วยความดีใจ..


 
“ไฮโลโว้ย...ไฮโล...ไฮโล” เพื่อน ๆ หันมาแสดงความยินดีกับผมยกใหญ่ เจ้ามือวรนับเงินให้ 120 บาทตามกฏแล้วกล่าวเสริมเอาบุญคุณว่า...ค่าติว
ไม่มีใครนึกหรอกว่าเสียงตะโกนก้องโลกของผมเมื่อครู่กำลังจะนำไปสู่เรื่องตื่นเต้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
วงไฮโลยังคงคร่ำเคร่งต่อไป พร้อมกับคำแก้ตัวเรื่องผิดนัดไปจ่ายตลาดกับภรรยาที่ผีการพนันกำลังเสี้ยมสอนให้ผม

“เฮ้ย...อะไรวะ…” เพื่อนเด็กเป็นคนร้องขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงตกใจพร้อมกับตาที่จ้องผ่านหน้าต่างกระจกใสออกไปยังประตูรั้วด้านหน้าบ้าน ทุกคนมองตาม และภาพที่เราเห็นก็คือเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบร่วม 10 คน กำลังปีนข้ามรั้วเข้ามาด้วยท่าทางเอาจริง พวกเรานั่งงงแบบไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น…
พักหนึ่งพอพูดกันรู้เรื่อง...

“แหม...พวกผมไม่น่าเสียเวลาเลย ถ้ารู้ว่าเป็นพวกพี่ ๆ นักเรียนเสธ.มาติวกันผมไม่ยกกำลังมาให้เสียเวลาหรอก…” ร้อยตำรวจตรีหนุ่มจากรั้วสามพรานถอดหมวกเกาหัวแกรก ๆ “ขอโทษด้วยครับ...แต่พี่เบา ๆ หน่อยแล้วกัน อย่าให้มีคนไปฟ้อง...
 
บ้านโน้นเขาโทรไปบอกครับว่า...เขาสงสัยมานานแล้วว่าบ้านพี่จะมีอะไรกัน เพราะเห็นมีรถเก๋งมาจอดเป็นแถวยาวเหยียดทุกเสาร์อาทิตย์จนเขาแน่ใจเมื่อครู่นี้เองเมื่อได้ยินเสียงตะโกนว่า...ไฮโล...ดังลั่นจนแทบได้ยินกันทั้งหมู่บ้าน...ผมขอตัวละครับ...แล้วพี่ ๆ ก็ช่วยเบา ๆ กันหน่อยแล้วกัน” 
เพื่อน ๆ พากันหันมามองหน้าผมเป็นตาเดียว.
...............................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์ 


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    100%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 116