อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 19 เมษายน 2562

อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ศุกร์ที่ 19 เมษายน 2562

กางเกงในสีแดง ตอนที่ 3

สัปดาห์นี้ไปดูนักเรียนเตรียมทหารขึ้นรถเมล์สาธารณะ ต้องอยู่ในอาการสํารวมตลอดเวลา จนได้เจอะเจอกับสายตาอันหวานฉ่ำของสาวที่ยืนบนรถเมล์ จะเป็นอย่างไรต้องติดตามกัน จันทร์ที่ 15 เมษายน 2562 เวลา 11.00 น.


เช้าวันนั้นผมกะอีนองเจอะกันที่ป้ายรถเมล์ตามปกติ ต่างคนต่างเบ๊ะให้กันตามมารยาทอันดีที่รุ่นพี่เสี้ยมสอนเอาไว้ แล้วเราก็ยืนคอยรถเมล์สายสีเขียวที่จะวิ่งมาจากบางกะปิผ่านหน้าโรงเรียนเตรียมทหาร ในที่สุดรถก็มาถึง ผมก้าวขึ้นไปก่อนตามด้วยอีนองแล้วสักครู่หนึ่ง รถก็เริ่มเคลื่อนที่ออก พอรถออกมาสักพักผมก็ถูกอีนองดันหลังเบา ๆ จึงเลื่อนไปข้างหน้านิดหนึ่งอันเป็นเรื่องธรรมดาของการขึ้นรถเมล์ แต่อีกครู่หนึ่งอีนองก็ดันผมอีกอีกเดี๋ยวก็ดันอีก ผมชักสงสัยแกมรําคาญขยับจะด่า แต่ติดอยู่ในเครื่องแบบจึงต้องหันไปมอง
 
ในที่สาธารณะเช่นนี้นักเรียนเตรียมทหารจะต้องอยู่ในอาการสํารวมตลอดเวลา นี่รุ่นพี่เขาข่มขู่สอนสั่งไว้อย่างนี้ พอผมหันไปสบตาอีนองเชิงถาม อีนองไม่พูดแต่ทําบุ้ยปากและเหลือกตาไปข้างหลัง ผมมองข้ามไหล่อีนองไปแล้วจึงสบตากันเปรี้ยงบะเริ่มกับสายตาอันหวานฉ่ำของสาวนางหนึ่งที่ยืนถัดไปจากอีนอง สาวสู้ตาผมอย่างไม่สะทกสะท้าน มีแววท้าทายอยู่ในที จนเด็กหนุ่มผู้ไร้เดียงสาต่อโลกและอ่อนเยาว์อย่างสิ้นเชิงต่อสิ่งที่เรียกว่า “ความรัก” อย่างผมต้องหลบตาลงพื้นด้วยอาการสะเทิ้นอาย แก้มแดงจนเขียว แล้วชายตากลับอย่างเอียงอายแบบนางเอกหนังไทยทั่วไป

เป็นเพราะแม่สาวคนนี้นี่เองที่รุกไล่อีนองเสียจนมันต้องดันผมจากท้ายรถ กระทั่งมาจนมุมอยู่กลางรถ และ อะฮ้า...เราถอยไม่ได้อีกแล้ว เนื่องจากคนเต็มรถ ผมจึงอยู่ในภาวะอึดอัดจะอยู่ก็ไม่ได้จะตายก็ไม่ได้ จนกระทั่งรถมาจอดป้ายหน้าโรงเรียนเตรียมทหารข้างสวนลุมพินี อีนองกะผมค่อย ๆ มุดฝูงชนด้วยอาการตัวลีบเล็ก ไม่ยอมสบตาหวานคู่นั้นเป็นอันขาด จนกระทั่งหลุดออกมาจากรถเมล์สายปรารถนาคันนั้นได้ในที่สุด

ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรีบเดินแซงอีนอง ซึ่งทําท่าละล้าละลังอยู่บนทางเท้า เพราะเบื้องหน้าหลังประตูโรงเรียนโน่นไอ้พวกยักษ์พวกมารที่หลวงท่านให้เรียกว่า “รุ่นพี่” กําลังยืนคอยเขมือบพวกเราเป็นอาหารเช้าอยู่



ผมหันกลับไปมองอีนองเมื่อไม่เห็นว่ามันจะเดินตามมาง่าย ๆ ก็พบว่ามันยังคงยืนหน้าตาบ้องแบ๊วอยู่ที่บริเวณป้ายรถเมล์นั่นเอง ไม่ยอมเดินตามผมมา ผมจุ๊ปากเบา ๆ แล้วเดินกลับไปหามัน ห่วงถูกซ่อมก็ห่วง ห่วงเพื่อนก็ห่วง

“ยืนทําอะไรอยู่วะ...เดี๋ยวเสือกเข้าโรงเรียนสายก็ถูกตัดแต้มนะ”

ผมกัดฟันถามมันแบบสํารวม “เดินไม่ออก” มันกัดฟันตอบอย่างสํารวมเช่นเดียวกัน ผมเองก็เพิ่งสังเกตอีนองมันยืนอยู่ในท่าแปลก ๆ ไปจากปกติ กล่าวคือธรรมดาพวกเราเวลายืนคอยรถเมล์มือซ้ายจะถือกระเป๋า กระเป๋าก็จะแนบอยู่กับขาซ้ายด้านนอกแบบฝึก แต่นี่อีนองกลับถือกระเป๋าด้วยมือทั้งสองข้าง กระเป๋าจึงแนบอยู่กับหน้าขาด้านหน้าบังตรงเป้ากางเกงของมันไว้ ผมชักพอจะเข้าใจ “ผู้หญิงคนนั้น?” ผมกัดฟันถามอย่างสํารวม มันพยักหน้าตอบอย่างสํารวม “ไม่นุ่งกางเกงใน” มันพยักหน้าตอบอย่างสํารวมเช่นกัน “โธ่เว้ย...” ผมยิ่งละล้าละลังเพราะใกล้เวลาโรงเรียนเข้าเต็มที่แล้ว

“เดินตามมาในท่านั้นแหละ...เออเอากระเป๋าบังไว้ข้างหน้า เอ้า...ค่อย ๆ ตามมา เดี๋ยวสักครู่ก็หายเองแหละ” อีนองเดินตามผมมาอย่างว่าง่าย แต่พอพ้นประตูโรงเรียนเข้ามาเท่านั้นแหละ เจ้าประคุณเอ๊ย...

“เฮ้ย...ทําไมถือกระเป๋าแบบนั้น” พี่ภาสนักเรียนรุ่นพี่คนหนึ่งของพวกเราตวาดเสียงดังฟังชัด เมื่อเห็นท่าถือกระเป๋าผิดระเบียบของอีนอง ผมหันไปมองอีนองแว้บหนึ่ง ยังทันได้เห็นมันลดกระเป๋าลงมาถือด้วยมือซ้ายข้างเดียวตามแบบฝึก ปรากฏว่าอีตรงนั้นของมันไม่มีอะไรผิดปกติอีกต่อไปแล้ว ไร้รอยพิรุธอย่างสิ้นเชิงครับ ก็เพราะเสียงตวาดปานฟ้าผ่าของพี่ภาสนั่นแหละ

“เอาเสียก่อน 30” พี่ภาสสั่งมันยึดพื้น อีนองหายเกร็งสนิทเป็นปลิดทิ้ง.

.............................................
คอลัมน์ : สอยดาวมาร้อยบ่า – RELOADED
โดย “พล.อ.บัญชร ชวาลศิลป์”
Facebook : Gen.Bunchon - บัญชร ชวาลศิลป์
ขอบคุณภาพประกอบจาก : GamePlay Heros


ติดตามอ่าน "กางเกงในสีแดง" ทุกตอนได้ที่นี่

กางเกงในสีแดง ตอนที่ 1 
กางเกงในสีแดง ตอนที่ 2


คุณเห็นด้วยกับข่าวนี้หรือไม่

  • เห็นด้วย
    0%
  • ไม่เห็นด้วย
    0%

บอกต่อ : 9