วันอังคาร 2 กันยายน 2557 อ่านความจริง อ่านเดลินิวส์

ชนมนเห็นชูชัยแอบฟังอยู่ก็รู้ได้ทันทีว่าชูชัยเป็นคนคิดหาทางช่วยอิทธิฤทธิ์ ไม่ใช่ชิน 

เช้าวันรุ่งขึ้น อิทธิฤทธิ์ไปของานชูชัยทำ แลกกับข้าวกินสามมื้อ ชูชัยไม่ยอมรับอิทธิฤทธิ์เข้าทำงาน แถมยังไล่อิทธิฤทธิ์ให้กลับไปบ้าน อิทธิฤทธิ์ยืนยันไม่ยอมกลับ บอกจะพยายามอยู่ด้วยตัวเองให้ได้ โดยไม่ต้องพึ่งใคร 

“ผิดแล้ว! ถ้าไม่ไหวจริง ๆ เราก็ต้องรู้จักขอความช่วยเหลือจากคนอื่น มันไม่ได้ทำให้ศักดิ์ศรีลดลงหรอก แต่ถ้าเอาตัวเองไม่รอด แล้วยังทำหยิ่ง เค้าเรียกว่า โง่แล้วยังอวดดี” 

คำพูดของชูชัยทำให้อิทธิฤทธิ์ได้คิด อิทธิฤทธิ์เดินตามไปปรับความเข้าใจกับชนมนที่เดินเอาขยะไปทิ้งหน้าบ้าน 

“ชน...ชั้นขอโทษ...เธอโกรธชั้นมากเลยเหรอ”

“ถ้าชั้นโกรธนายทุกครั้งที่นายพูดอะไรไม่คิด เส้นเลือดในสมองชั้นคงแตกไปนานแล้วล่ะ ชั้นไม่ได้โกรธ แต่ผิดหวังในตัวนายมากกว่า ทำไมนายไม่ให้ชั้นช่วย นายกลับหาเรื่องให้ชั้นไปจากนาย”

“ชั้นไม่รู้...ชั้นคงกลัวว่า เธอจะตัดสินชั้น ชั้นทำอะไรก็ผิดตลอด แต่ครั้งนี้ชั้นทนไม่ไหวจริง ๆ ชั้นอยู่บ้านไม่ได้ ชั้นทนเห็นหน้าพ่อไม่ได้อีกต่อไป ชั้น-เกลียด-พ่อ”

“เฮ้ย! อย่าพูดอย่างนั้น”

“ชั้นจะไม่ได้เจอหน้าแม่จริง ๆ ใช่มั้ยเนี่ย”

“ทำไมล่ะ”

“ชั้นจะไปหาแม่ที่อเมริกาได้ไง เงินก็ไม่มี อย่าว่าแต่เงินค่าตั๋วเครื่องบินเลย ชั้นไม่รู้ว่าจะมีเงินเติมน้ำมันรถไปได้อีกกี่วัน ชั้นมันไม่เอาไหนอย่างที่เธอว่าเลย”

“ชั้นไม่ได้ว่านายไม่เอาไหน ชั้นว่า นายทำอะไรไม่วางแผนต่างหาก นายอย่าใจร้อนว่าต้องเจอคุณแม่พรุ่งนี้มะรืนนี้ หางานทำแล้วค่อย ๆ เก็บเงินไป ถ้าเราพยายามนะ ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้หรอก ชั้นจะช่วยนายเอง”

“ขอบคุณนะชน” อิทธิฤทธิ์กอดชนมนไว้  “หายโกรธแล้วใช่มั้ย...ชั้นสัญญานะว่า ชั้นจะไม่...”

“ไม่ต้องสัญญา เพราะนายจะต้องทำให้ชั้นได้โกรธอีกแน่” 

ชนมนผลักอิทธิฤทธิ์ออกไป อิทธิฤทธิ์เหนี่ยวคอชนมนมาใกล้แล้วโอบคอพาเดินไปด้วยกัน

“ปีหน้านะชน ปีหน้าเราจะไปหาแม่ด้วยกัน” 

“นายอาจจะได้ไปเจอคุณแม่เร็วกว่านั้น ถ้าหากนายจะทำตามที่ชั้นบอก รับปากชั้นมาว่าจะเชื่อและทำตามที่ชั้นบอกทุกอย่าง”

อิทธิฤทธิ์หรี่ตามองชนมนอย่างเริ่มไม่ไว้ใจเท่าไหร่ ต้องให้ทำอะไรที่ไม่อยากทำแน่นอน!

ตอนที่ 23   

ชนมนบอกให้อิทธิฤทธิ์ไปขอความช่วยเหลือจากธรรม์ อิทธิฤทธิ์ทำเป็นไม่สนใจ แบ่งข้าวเหนียวหมูปิ้งกับน้ำเต้าหู้กับชินกินอย่างสนิทสนม ชนมนโมโห คว้าแก้วน้ำเต้าหู้ไปถือไว้

“นายอิท! นายฟังชั้นพูดบ้างป่าวเนี่ย”

“แล้วเธอรู้จักชั้นบ้างป่าวเนี่ย คนอย่างชั้นไม่มีวันไปขอให้ไอ้ธรรม์มันช่วย ชั้นไม่ได้อวดดี แต่ชั้นอยากจะพยายามด้วยตัวเองก่อน แล้วค่อยไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่น”

“พี่ธรรม์ไม่ใช่คนอื่น พี่เค้าเห็นนายเป็นน้อง...มีแต่นายนั่นแหละที่เยอะตลอด”

“เออ...น่า...ชั้นสืบหาที่อยู่ของแม่เองได้ ที่จริงถึงรู้ไปตอนนี้ ชั้นก็ไม่มีเงินไปหาแม่อยู่ดี ใช่ปะล่ะ”

“ผมเห็นด้วยกับพี่อิทนะ ลูกผู้ชายจะต้องยืนหยัดต่อสู้ด้วยตัวเอง ไม่ต้องไปง้อใคร ไม่เสียแรงที่นับถือ เดี๋ยวไปส่งที่โรงเรียนหน่อยนะ พี่อิท” ชินคว้ากระเป๋านักเรียนแล้วรีบลากอิทธิฤทธิ์ออกไปด้วยกัน “พี่อิท ๆ เดี๋ยวพี่อิทช่วยดริฟท์รถหน้าโรงเรียนให้ฝุ่นตลบเลยนะ แล้วช่วยซิ่งรอบสนามโรงเรียนอีกสองสามรอบ” 

“ได้!”

“พี่อิท ๆ เอางี้ดีกว่า พี่อิทซิ่งรถพุ่งขึ้นตึกเรียนไปเลย เอาให้ฮือฮาทั้งโรงเรียน”

“เฮ้ย! ไม่ได้! ทำงั้นได้โดนจับแน่ เอางี้นายกำลังเล็งสาวคนไหนไว้ นายก็ชี้ให้ชั้นดูแล้วเดี๋ยวชั้นจะซิ่งรถโชว์หญิงให้”

“คนอย่างผมรักเดียวใจเดียว ไม่มีวันเปลี่ยนใจไปจากพี่มาย่าหรอกครับ เออ...พี่อิท ๆ ช่วยอะไรอีกเรื่องดิ”

“อะไรอีกล่ะ”

“ช่วยคิดหน่อย ผมจะซื้ออะไรให้พี่มาย่าดี” 

“ย่าเค้ามีทุกอย่างแล้ว เก็บเงินไว้ดีกว่าน่า”

       

“วันนี้วันเกิดพี่มาย่า พี่อิทจำไม่ได้หรือไง ไหนว่าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาล นี่ ทุกคนลืมพี่มาย่าไปหมดเลยเหรอเนี่ย ดี ๆ นี่จะเป็นโอกาสที่ผมจะได้ทำคะแนน!”

อิทธิฤทธิ์เพิ่งจำได้ว่าเป็นวันเกิดมาย่า มัวยุ่ง ๆ กับเรื่องตัวเองจนลืมสนิท

 

ไม่มีใครส่งข้อความอวยพรวันเกิดเข้ามือถือ มาย่าแอบน้อยใจ แต่พอเห็นเมนี่ถือเค้กวันเกิดเดินเข้ามาพร้อมทีมงาน มาย่าก็ค่อยยิ้มออก อย่างน้อยเมนี่ก็ยังจำได้ แต่แล้วมาย่าก็ต้องหุบยิ้มเมื่อเห็นเมนี่กับทีมงานเดินเข้าไปหานุกนิก ร้องอวยพรวันเกิดให้ นุกนิกทำหน้าปลื้มน้ำตาคลอมองทุกคนด้วยความซึ้งใจแล้วเป่าเทียนรวดเดียวดับ

“พี่...พี่ทุกคน...นุกนิกขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ นุกนิกจะไม่ลืมวันนี้เลยล่ะค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดที่ประทับใจที่สุดในชีวิตของนุกนิก ขอบคุณนะคะ พี่เมนี่” นุกนิกเข้าไปกอดเมนี่อย่างขอบคุณ แล้วโผเข้าไปกอดมาย่าอีกคน “ขอบคุณนะคะ พี่มาย่า ขอบคุณค่ะ นุกนิกรักพี่มาย่านะคะ” 

มาย่ากระอักกระอ่วนต้องทนฝืนใจไม่ผลักนุกนิกออกไป

ลับหลังมาย่า เมนี่แอบกระซิบถามนุกนิก “วันนี้วันเกิดน้องนุกนิกจริง ๆ เหรอคะ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น รู้มั้ยคะว่า มาย่าก็เกิดวันนี้เหมือนกัน...” เมนี่ชะงักกึกไปเมื่อเห็นนุกนิกยิ้มอย่างมีนัย “พี่เมนี่เข้าใจแล้ว น้องนุกนิกตั้งใจจะขโมยซีนมาย่านี่เอง แต่วันหลังจะทำอะไรก็ปรึกษากันก่อนนะคะ วันก่อนที่ส่งข้อความหลอกหมวดธรรม์มา พี่เมนี่เหวอไปเลย”

“พี่เมนี่แก่แล้วก็เงี้ยแหละ นุกนิกยังเด็กเลยคิดเร็วทำเร็ว พี่เมนี่คงต้องตามนุกนิกให้ทันเอง” นุกนิกเดินออกไป เมนี่ได้แต่มองตามตา   ปริบ ๆ 

  

อิทธิฤทธิ์ ตี๋เล็ก บ๊วย เจ๋ง ช่วยกันคิดวางแผนจัดเซอร์ไพร้ส์ปาร์ตี้วันเกิดให้มาย่า อิทธิฤทธิ์เป็นห่วงเรื่องเงินที่จะเอามาใช้จัดงานปาร์ตี้ ตี๋เล็กเสนอตัวจะไปขอเงินจากอาม้าที่เป็นแฟนคลับของมาย่ามาเป็นสปอนเซอร์ให้ บ๊วยบอกที่สำคัญต้องมีเค้กวันเกิด อิทธิฤทธิ์รีบโทรศัพท์ไปขอให้ถนอมช่วยทำเค้กวันเกิดให้ 

ชนมนกับชินไปหาธรรม์ที่โรงพัก เล่าเรื่องงานปาร์ตี้วันเกิดมาย่าให้ฟัง ธรรม์อ้างว่าติดงาน ไม่สามารถไปร่วมงานวันเกิดมาย่าได้ ชินไม่พอใจมาก ชนมนพยายามเกลี้ยกล่อมให้ธรรม์เปลี่ยนใจ แต่ไม่สำเร็จ

  

มีแค่แฟนคลับไม่กี่คนที่จำได้ ส่งการ์ดกับดอกไม้มาอวยพรวันเกิดให้ มาย่าเศร้าใจ ไม่มีสมาธิซ้อมบท หลังเลิกซ้อม อรุณวตีขอคุยกับมาย่าตามลำพัง 

“มีปัญหาอะไร”

“หนูไม่มีปัญหาอะไร ไม่มีจริง ๆ ค่ะ หนูให้สัญญา...หนูจะไม่ทำผิดพลาดอย่างวันนี้อีกค่ะ” 

อรุณวตีมองการ์ดและดอกกุหลาบที่วางอยู่บนโต๊ะ  

“วันนี้วันเกิดเธอ”

“ค่ะ มีแฟนคลับสองสามคนที่ยังจำวันเกิดหนูได้”

“เธอกำลังเสียดายวันเวลาที่เธอเคยรุ่งโรจน์ถึงสุดขีด ไปไหนมาไหนมีแต่คนรุมล้อมเอาใจ แต่อยู่ดี ๆ วันนึงทุกอย่างก็หายวับไปกับตา...ชีวิตก็เป็นอนิจจังแบบนี้แหละ”

“หนูไม่เสียดายค่ะ คุณวตี ดีซะอีกนะคะ ตอนนี้หนูต้องใช้ความสามารถเพื่ออยู่ในวงการนี้ได้ต่อไป ไม่ใช่แค่หนูสวยหนูน่ารัก...หนูมีความสุขมากกว่าเมื่อก่อนอีก” 

“แต่วันนี้เธอดูไม่มีความสุขเลย”

“คนทั้งโลกไม่ต้องจำวันเกิดของหนูก็ ได้...แต่คนที่หนูรัก...พ่อแม่...พี่...ไม่มีใครจำวันเกิดหนูได้เลย..มันไม่ใช่เรื่องสำคัญใช่มั้ยคะ แต่หนูรู้สึก...ชีวิตว่างเปล่าหนูไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย...ความรู้สึกที่ไม่มีใครเหลือในชีวิต”

“เธอเป็นเด็กขาดความรักขาดความอบอุ่นอย่างมาก คนชอบพูดกันว่า คนรักคือครึ่งหนึ่งในชีวิตที่หายไป ซึ่งมันไม่จริง เธอจะต้องทำชีวิตตัวเองให้สมบูรณ์เสียก่อน...ก่อนที่จะไปรักใคร ไม่มีใครเติมเต็มชีวิตเราได้ นอกจากตัวเราเอง ความรักทำให้เธอไขว้เขว เธอควรหยุดเรื่องรักแต่มามุ่งมั่นเรื่องงานอย่างเดียว” 

“คุณวตี...”

“ถ้าเธอตัดขาดจากแฟนตำรวจของเธอได้  ชั้นถึงจะช่วยดึงศักยภาพในการแสดงของเธอออกมาได้ ลองไปคิดดูแล้วกัน” 

  

มาย่ากลับมาถึงบ้าน หญิงสาวคิดหนักกับเรื่องที่อรุณวตีบอกให้เลิกกับธรรม์ จู่ ๆ แม่ก็โทรศัพท์มาหา มาย่าดีใจมากรีบกดรับสาย 

“ฮัลโหล...หนูนึกว่าแม่จะไม่โทรฯ มาแล้ว ไม่มีเรื่องด่วนอะไรค่ะ...วันนี้...วันเกิดหนู...แม่โอนเงินมาแล้วเหรอคะ ค่ะ ๆ ขอบคุณค่ะ แม่...หนูมีช่วงพักสองอาทิตย์ก่อนเปิดกล้อง     หนูบินไปหาแม่ได้มั้ย...ได้ค่ะ สไกป์คุยกันก็ได้...ขอบคุณนะคะ”

มาย่าปิดมือถืออย่างเหงาหงอยขึ้นไปอีก แล้วลากขาเดินเข้าบ้านอย่างหมดแรง อิทธิฤทธิ์ ชนมน ตี๋เล็ก ชิน บ๊วยและเจ๋งโผล่พรวดออกมาจากที่หลบซ่อน ทุกคนยิงพลุสายรุ้งพลุกระดาษใส่มาย่ากันยกใหญ่  (ทุกคนเปลี่ยนชุดใหม่หล่อสวยเต็มที่ ๆ) 

“สุขสันต์วันเกิด”

มาย่ายืนอึ้งตกใจอย่างคาดไม่ถึง อย่างรวดเร็วอิทธิฤทธิ์กับตี๋เล็กคว้ากีตาร์มาเล่นเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์พร้อม ๆ กับทุกคนร้องเพลงอวยพรวันเกิดเสียงดังลั่น ชนมนยกถาดใหญ่ใส่คัพเค้กฝีมือถนอมเข้ามา ทุกชิ้นปักเทียนที่จุดไว้แล้ว มาย่ามองไปรอบ ๆ ที่มีพี่มีเพื่อนล้อมรอบอย่างอบอุ่น

“ขอบคุณทุกคนนะคะ ขอบคุณ”

“เป่าเค้กเลย ย่า”

“เป่าทำไมเค้ก ต้องเป่าเทียนดิ เป่าเทียนเลย พี่มาย่า แล้วอย่าลืมอธิษฐานก่อนนะครับ ผมรู้ว่า พี่มาย่าจะอธิษฐานว่าไร” ชินทำตาปรอยใส่ 

“ย่าอธิษฐานขอให้ได้เจอแต่สิ่งดี ๆ นะ ซึ่งไม่ใช่แกแน่ ไอ้ชิน” ชนมนหันไปจิกกัดชิน

มาย่าหลับตานิ่งอธิษฐานแล้วลืมตาเป่าเทียนจนดับ มาย่ายิ้มกว้างมีความสุข ตี๋เล็ก บ๊วยและเจ๋งต่างมองมาย่าตาปรอยไปตาม ๆ กัน

มาย่าเข้าไปกอดชนมน “ขอบคุณนะคะ พี่ชน ขอบคุณนะ อิท ขอบคุณนะ ชิน ขอบคุณทุกๆคนเลย”

“ยัง!! ยังไม่หมดแค่นี้!! พวกเรายังมีของขวัญพิเศษให้เธอ”

อิทธิฤทธิ์ ตี๋เล็ก บ๊วย เจ๋ง เล่นดนตรีให้มาย่าฟัง  ชินกระโดดเข้าไปเต้นเป็นแดนเซอร์ร่วมวงด้วยชนมนหันไปมองมาย่าที่ยิ้มมีความสุข 

“ย่า...พี่ธรรม์เค้าติดงาน”

“ย่ารู้..ไม่เป็นไรหรอกพี่ชน ย่ามีความสุขพอแล้ว...ย่าชอบเพลงนี้! ไป พี่ชน” มาย่าดึงชนมนไปเต้นเป็นหางเครื่องกับชินด้วย อิทธิฤทธิ์ ชนมน และมาย่าสนุกกับช่วงเวลานี้โดยไม่คิดเรื่องอื่นในตอนนี้

  


Tags:

ข่าวที่เกี่ยวข้อง

แบ่งปัน

จำนวนคนดู 895 ครั้ง

แสดงความคิดเห็น